Je leven is goed. Maar jammer genoeg bepalen je darmen een groot deel van hoe een dag gaat verlopen. Dan weer moet je drie keer achter elkaar naar de wc, de volgende keer duurt het drie dagen voordat je weer kunt. Er is geen pijl op te trekken. Onderweg ben je altijd op zoek naar ‘waar is een wc?’ Je merkt dat het ook effect heeft op je humeur en je voelt je steeds vaker ongemakkelijk en ziek.

• De wekker loopt af, en je voelt het meteen, die zeurende krampende pijn onderin je buik. Je weet dat je binnen enkele minuten moet zorgen dat je op de wc zit. Wat je nog niet weet: is het alleen maar lucht wat er uitkomt, of werkelijk een grote boodschap?
• Je hebt een feestje en wil je strakke spijkerbroek aantrekken. Maar het lijkt wel of je zes maanden zwanger bent, de broek is niet dicht te krijgen. Gefrustreerd wordt het toch maar wie die stretch jurk met een lang vest erover.
• Inmiddels is het drie dagen geleden dat je ontlasting hebt gehad, je huid begint puistjes te vertonen en je humeur daalt onder het nulpunt. Je denkt: waarom kan ik niet net als mijn zoontje gewoon iedere ochtend gaan zitten en die rommel eruit laten ploepen? Bijna schreeuw je uit ‘ik wil er vanaf’.
• Je hebt al van alles geprobeerd, pruimensap, aardappels weglaten, yoga oefeningen. Alles werkt een klein beetje, en maar eventjes. Er is nog niks wat afdoende geholpen heeft, zodat je eens weken achtereen geen klachten hebt. Dat is slechts een droombeeld.
• Je voelt je schuldig naar je kinderen en je vriendinnen, je hebt nu al zo vaak een afspraak afgezegd of aangepast. Je weet dat er iets moet gebeuren, maar je weet echt niet wat of hoe.

Als het zo doorgaat, zullen de klachten je hele leven gaan bepalen. Waar je wel of niet naar toe kunt, welke kleren je kunt dragen. En wat zullen de kinderen later zeggen, als ze groot zijn ‘mijn moeder was er vaak niet voor mij’? Raak je hierdoor je vriendinnen kwijt, of gaat zelfs je relatie eraan? Daar moet je niet aan denken, er moet toch een oplossing zijn?